Wintersport Lech

 Net als vorig jaar (zie hier) stond er weer een weekje Lech op het programma. We vertrokken op een zondag, en hadden deze keer 6 nachten.

Net als vorig jaar werd er weer veel gewandeld; het aantal skiërs wordt elk jaar iets minder. Vlak voordat onze vakantie begon had het flink gesneeuwd en hoewel de temperatuur overdag rond of boven het vriespunt lag lag er de hele week voldoende sneeuw.

Op maandag deden we het rustig aan; met de hele groep lopend naar Zug. Daar was helaas het cafeetje waar we vorig jaar iets hadden gedronken inmiddels weg. We dronken nu iets in de Rote Wand; een wat groot en onpersoonlijke hotel.

De verse sneeuw zorgde voor mooie plaatjes.

 

Na afloop van de wandeling werd er nog een bezoek gebracht aan Strolz, een prachtige winkel waar we een warm drankje aan de bar namen.

Dinsdag gingen we weer naar Zug, maar nu namen we de bus naar het eindpunt. Vandaar wilden we de ronde lopen die we vorig jaar ook hadden gedaan. Het hoge deel van het rondje bleek echter afgesloten vanwege lawinegevaar. We liepen daarom nu meteen langs de Älpele hut. Daar dronken we wat en daarna liepen we verder. We moesten wel via dezelfde route weer terug lopen, dat gaf de gelegenheid om nogmaals bij de hut langs te gaan, nu voor een soep dan wel Apfelstrudel. Nu op het terras, in de zon. De bomen werden alweer aardig groen, de sneeuw verdween snel.

 

Er hing mist bij de grond, dat leverde mooie plaatjes op.

Woensdag was het prachtig weer, met veel zon.

We namen de bus naar Oberlech en liepen vandaar via de Skyspace een rondje.

Na de wandeling ging een bord frites en een flammkuchen op het terras bij Mohnenfluh er goed in. Vervolgens op een holletje naar de bus (die ging maar eens per uur - dachten we) en nog even een drankje in het dorp.

 

Donderdag was een rustige dag wat wandelen betreft. 's Morgens liepen we een - steil - stukje naar boven voor een koffie op het terras van Rud-Alpe. Daarna met de bus naar Stubenbach. Vandaar liepen we terug naar Lech.

Het was weer prachtig weer, we zaten een hele tijd te genieten op een bankje in de zon.

Vrijdag was de laatste dag. We namen de lift naar de Rüfikopf. Daar was maar een van de twee wandelroutes open; dat gaf een deel van de dames de tijd om daarna nog een andere wandeling te doen, die naar de Kriegeralpe. Bij de Rüfikopf waren we nagenoeg alleen. Het was een klein, maar mooi rondje. Ook hier zagen we veel sporen van dieren.

 Voor de Kriegeralpe moesten we weer naar beneden en vervolgens met de bus weer omhoog, naar Oberlech. 

De lift hadden we nu voor ons alleen zodat we goed van het uitzicht konden genieten.

Van vorig jaar wisten we dat het een behoorlijke klim was naar de Kriegeralpe. Dat hadden we nog zó in ons hoofd zitten - straks nog een moeilijk stuk! - dat de hut uiteindelijk veel dichterbij bleek dan we dachten. 

Het lijkt wel een kerstkaart

We zijn er bijna, al bijna 4 km gelopen

In de hut namen we de rösti met spek en ei - net als vorig jaar. We deelden er een, dat was voldoende.

Terug ging het erg vlot; we namen weer de bus - die elk half uur reed en niet elk uur zoals we eerst dachten. Na nog wat boodschappen in het dorp voor de rit naar huis zat de dag en de vakantie er al weer op.