Nieuwe Driemanspolder

 Vorige week werd bekend gemaakt dat het Hoogheemraadschap Rijnland de Nieuwe Driemanspolder ging vullen. In principe is de polder bedoeld voor het opvangen van grote hoeveelheden regenwater, maar nu zou het gevuld worden om te voorkomen dat er verzilt water moet worden ingelaten (zie ook hier en hier voor meer informatie).

Woensdag de 29e was gestart met het vullen. Ik las het de dag erna en besloot 's middags een kijkje te gaan nemen. Bij de polder zelf was niet veel te zien, hoewel ik begreep van een omwonende dat het waterpeil de laatste tijd behoorlijk was gedaald en er meerdere eilandjes waren ontstaan. Deze eilandjes waren inmiddels al weer onder water verdwenen. Er loopt een fietspad rondom het water en tussendoor lopen wandelpaden. Deze waren nu afgesloten omdat ze onder water zouden komen te staan. Het waterpeil zou volgens de planning met 1.10 meter stijgen. Ik fietste een stuk rond het water en volgde toen het kanaal naar de sluis bij Stompwijk waar het water werd ingelaten. Dat was een indrukwekkend gezicht. 

Zaterdag bleek het water al met veel minder kracht uit de sluis te stromen.

Maandagavond besloten we met z'n tweeën te gaan kijken. Martin kan vanwege een operatie aan zijn pink niet fietsen dus we pakten de auto en parkeerden vlak bij de polder.  Het pad aan de westkant stond nu al na de eerste paar meter onder water.

We besluiten een rondje te lopen en ook nog even bij de sluis te kijken. Langs een weiland rijdt een tractor met grote vaart door het land; het lijkt erop of hij de ganzen van het land aan het jagen is. We worden bijna geraakt door de vluchtende ganzen.

Bij de sluis wacht Martin een teleurstelling; hij is gesloten. Ik lees later dat ze inderdaad al gestopt zijn met inlaten; het water dreigde op te raken.

De zon is net onder als we terug zijn bij de auto. Voor Martin zijn gevoel hebben we wel 30 km gelopen, maar Strava houdt het op 9,18.

Strubben en Kniphorstbosch

 Het afgelopen weekend hadden we een feest in Noordlaren. We besloten om in Zuidlaren te overnachten - al een stuk zuidelijker - en op zondag vanuit Anloo de wandeling door het stroomdal van de Drentsche Aa en door de Strubben en het Kniphorstbosch te doen. Voor een uitgebreide beschrijving van deze 11 km lange wandeling zie hier.

Het was een frisse ochtend, ik zag fietsers met handschoenen aan en mutsen op, maar toen we in Anloo aankwamen - na een heerlijk en uitgebreid ontbijt in het Brinkhotel - was het al zonnig en werd het snel aangenaam.

We wisten dat het nat kon zijn, ik had daarom mijn hoge wandelschoenen aan en dat bleek heel verstandig.

Anloo heeft een prachtige kerk. Vlak voorbij de kerk waren we al buiten het dorp en liepen we door het dal van het Anlooër Diepje, langs mooie graslanden.

 

 

In het voorjaar kun je op deze wandeling wilde orchideeën zien, maar daarvoor waren we nu nog iets te vroeg. Wel zagen we al een hommel.

Hommel op Japans hoefblad

modderig pad

 

bij Schipborg

Ongeveer halverwege de wandeling kwamen we bij het Strubben-Kniphorstbosch. Hier zagen we hunebed D07.

Verderop kwamen we langs grafheuvels en nog een hunebed, D08.

Vlak voor Anloo voert de routebeschrijving je over het kerkhof maar wij kregen het hek niet open en liepen er dus omheen. We sloten af met thee en een stuk cheesecake (blijkbaar net uit de vriezer gehaald) bij de enige uitspanning in het dorp.

In totaal hebben we 13,2 km gelopen.

Wintersport Lech

 Net als vorig jaar (zie hier) stond er weer een weekje Lech op het programma. We vertrokken op een zondag, en hadden deze keer 6 nachten.

Net als vorig jaar werd er weer veel gewandeld; het aantal skiërs wordt elk jaar iets minder. Vlak voordat onze vakantie begon had het flink gesneeuwd en hoewel de temperatuur overdag rond of boven het vriespunt lag lag er de hele week voldoende sneeuw.

Op maandag deden we het rustig aan; met de hele groep lopend naar Zug. Daar was helaas het cafeetje waar we vorig jaar iets hadden gedronken inmiddels weg. We dronken nu iets in de Rote Wand; een wat groot en onpersoonlijke hotel.

De verse sneeuw zorgde voor mooie plaatjes.

 

Na afloop van de wandeling werd er nog een bezoek gebracht aan Strolz, een prachtige winkel waar we een warm drankje aan de bar namen.

Dinsdag gingen we weer naar Zug, maar nu namen we de bus naar het eindpunt. Vandaar wilden we de ronde lopen die we vorig jaar ook hadden gedaan. Het hoge deel van het rondje bleek echter afgesloten vanwege lawinegevaar. We liepen daarom nu meteen langs de Älpele hut. Daar dronken we wat en daarna liepen we verder. We moesten wel via dezelfde route weer terug lopen, dat gaf de gelegenheid om nogmaals bij de hut langs te gaan, nu voor een soep dan wel Apfelstrudel. Nu op het terras, in de zon. De bomen werden alweer aardig groen, de sneeuw verdween snel.

 

Er hing mist bij de grond, dat leverde mooie plaatjes op.

Woensdag was het prachtig weer, met veel zon.

We namen de bus naar Oberlech en liepen vandaar via de Skyspace een rondje.

Na de wandeling ging een bord frites en een flammkuchen op het terras bij Mohnenfluh er goed in. Vervolgens op een holletje naar de bus (die ging maar eens per uur - dachten we) en nog even een drankje in het dorp.

 

Donderdag was een rustige dag wat wandelen betreft. 's Morgens liepen we een - steil - stukje naar boven voor een koffie op het terras van Rud-Alpe. Daarna met de bus naar Stubenbach. Vandaar liepen we terug naar Lech.

Het was weer prachtig weer, we zaten een hele tijd te genieten op een bankje in de zon.

Vrijdag was de laatste dag. We namen de lift naar de Rüfikopf. Daar was maar een van de twee wandelroutes open; dat gaf een deel van de dames de tijd om daarna nog een andere wandeling te doen, die naar de Kriegeralpe. Bij de Rüfikopf waren we nagenoeg alleen. Het was een klein, maar mooi rondje. Ook hier zagen we veel sporen van dieren.

 Voor de Kriegeralpe moesten we weer naar beneden en vervolgens met de bus weer omhoog, naar Oberlech. 

De lift hadden we nu voor ons alleen zodat we goed van het uitzicht konden genieten.

Van vorig jaar wisten we dat het een behoorlijke klim was naar de Kriegeralpe. Dat hadden we nog zó in ons hoofd zitten - straks nog een moeilijk stuk! - dat de hut uiteindelijk veel dichterbij bleek dan we dachten. 

Het lijkt wel een kerstkaart

We zijn er bijna, al bijna 4 km gelopen

In de hut namen we de rösti met spek en ei - net als vorig jaar. We deelden er een, dat was voldoende.

Terug ging het erg vlot; we namen weer de bus - die elk half uur reed en niet elk uur zoals we eerst dachten. Na nog wat boodschappen in het dorp voor de rit naar huis zat de dag en de vakantie er al weer op.