Kennemerduinen - NS wandeling (2)

 De zondag voor Kerst zou het in de middag zonnig worden. En nog niet zo koud als voorspeld werd voor de dagen erna (met een gevoelstemperatuur van -10), dus ideaal om nog even een lange wandeling te maken. We hadden al eens de NS-wandeling Kennemerduinen gelopen (zie hier) maar toen was een deel nog onbegaanbaar doordat er water op de paden stond. Er waren nu geen waarschuwingen dus we gingen voor de volledige wandeling van 17 km.

We vertrokken niet heel vroeg, het was nog bewolkt en de zon zou pas later doorkomen. De vorige keer liepen we van station Santpoot oord naar station Overveen. We besloten nu weer dezelfde richting te lopen voor het geval het - net als bij de Utrechtse Heuvelrug - in de andere richting niet goed aangegeven zou staan. Achteraf gezien hadden we ook prima de andere kant op kunnen lopen; de wandeling stond overal in beide richtingen goed aangegeven.

Het eerste deel liepen we door het bos; de bomen waren nu echt kaal. We wisten van de vorige keer dat er een bankje stond waar het pad het bos verlaat; dat leek ons een goed punt om even koffie te drinken.

Helaas bleek het bankje min of meer bezet, net als het pad.

startpunt van de wandeling

dit bankje hadden wij op het oog

Behalve runderen zagen we ook flink wat schapen. Deze liepen echter achter een hek.

als er één schaap over de dam is ...

Het was voortdurend klimmen en dalen; een goede oefening voor de komende wintersport.

De vorige keer nam ik bijna dezelfde foto; wel met mooier weer toen.

Daar waar we de vorige keer moesten omlopen konden we nu wel het pad volgen.

hier was in april nog een omleidingsroute

de fietsen konden hier weer gestald worden

Hierna volgde een flink stuk over het strand tot aan strandpaviljoen Parnassia. We hadden inmiddels onze meegebrachte boterhammen op, maar een soepje (voor mij) en een apfelstrudel (voor Martin) gingen er nog wel in.

We zagen een prachtig kunstwerk op het strand.

 

De zon was inmiddels wel tevoorschijn gekomen maar hij stond laag, het was dan ook de kortste dag van het jaar,

Vlak bij de vogelkijkhut zagen we een kolonie aalscholvers.

Op het laatste stuk richting het bezoekerscentrum werd het drukker op de paden. Het terras bij het bezoekerscentrum was vol; we besloten meteen door te lopen naar het station.

En zoals we inmiddels gewend zijn reed de trein net voor onze neus weg- dat betekende een half uur wachten.

Helaas ontdekten we na een paar kilometer dat Martin zijn Strava er na een paar meter mee was opgehouden; de rechte lijn in het begin was in werkelijkheid een stuk minder recht. 

Utrechtse Heuvelrug (2)

Wandelen op de Utrechtse Heuvelrug wordt al een tijd afgeraden vanwege de aanwezigheid van een wolf met onvoorspelbaar gedrag. De wolf (Bram) mocht afgeschoten worden. Vorige week is er een wolf gedood, maar het is nog niet duidelijk of het Bram was.

Toch besloten wij woensdag om de NS-wandeling te gaan lopen. Ruim een jaar geleden liepen we deze wandeling tussen de stations Driebergen-Zeist en Maarn ook al (zie hier). We vonden het een prachtige wandeling, voor herhaling vatbaar. 

Het idee was om de wandeling nu in omgekeerde richting te doen. Het zou wellicht was lastiger te volgen zijn want de beschrijving was er alleen voor een vertrek in Driebergen-Zeist, maar met de uitgeprinte kaart erbij moest het vanaf Maarn ook lukken. Dachten wij.

We waren niet echt vroeg vertrokken en de verbindingen waren niet optimaal. Daar kwam nog een flinke vertraging in Utrecht bovenop, en even twijfelden we of we nog wel voor het donker bij het eindpunt zouden zijn, maar met flink doorstappen moest het lukken.

De vorige keer hadden we het laatste stuk in Maarn flink ingekort; dit stuk was dus nieuw voor ons. Het stond vanaf het station goed aangegeven en we lieten al snel het dorp achter ons en na de zandvlaktes kwamen we al snel in het bos.

Het was overal erg rustig, we kwamen alleen wat kabouters tegen.

 

Zo hier en daar was het nat, maar de meeste paden waren prima.

We zagen ook nog wat aardig wat paddenstoelen.

 

Ter hoogte van de Pyramide van Austerlitz liepen we langs de theekoepel, die herinnerden we ons nog van de vorige keer. We besloten om nu wel even de piramide te gaan bekijken, hoewel we wisten dat hij wegens onderhoud gesloten was.

Bij de piramide zagen we weer NS-bordjes staan. We volgden die, maar na een tijdje bleek dat we niet in de goede richting liepen. Terug naar de theekoepel en daar het pad weer opgepakt. We bereikten Austerlitz zonder probleem en daar bleek inderdaad het café gesloten te zijn. We aten onze boterhammen naast de jeu de boulesbaan en liepen verder; tijd om lang te blijven zitten was er niet.

We wisten dat we nu weer het bos in moesten maar waar? Er stonden geen bordjes, maar op basis van de (omgekeerde) routebeschrijving dachten we het juiste pad te hebben gevonden. Op een gegeven moment zagen we weer bordjes, we kwamen nu op een open stuk. Het kwam Martin erg bekend voor van de vorige keer, maar het water wat we toen zagen, zagen we nu niet. Waren we verkeerd gelopen? GoogleMaps en Strava lieten inderdaad zien dat we niet meer naar het westen liepen maar weer richting Austerlitz gingen. Oei, dat was niet de bedoeling. Omkeren dus. Er waren geen bordjes meer, met als gevolg dat we de lus naar het noorden misten. Dat was niet zo erg; we liepen wel dicht langs het lawaai van de A12, maar het liep wel vlot door. De zon brak nu ook even door zodat we zeker wisten dat we nu naar het westen liepen.

Net voor vieren en nog ruim voor het invallen van de duisternis kwamen we op het station Driebergen-Zeist aan, met bijna 17 km op de teller.

Bij het rondje ging het mis

Zo had het gemoeten

PS De doodgeschoten wolf was inderdaad Bram.