Kennemerduinen - NS wandeling (2)

 De zondag voor Kerst zou het in de middag zonnig worden. En nog niet zo koud als voorspeld werd voor de dagen erna (met een gevoelstemperatuur van -10), dus ideaal om nog even een lange wandeling te maken. We hadden al eens de NS-wandeling Kennemerduinen gelopen (zie hier) maar toen was een deel nog onbegaanbaar doordat er water op de paden stond. Er waren nu geen waarschuwingen dus we gingen voor de volledige wandeling van 17 km.

We vertrokken niet heel vroeg, het was nog bewolkt en de zon zou pas later doorkomen. De vorige keer liepen we van station Santpoot oord naar station Overveen. We besloten nu weer dezelfde richting te lopen voor het geval het - net als bij de Utrechtse Heuvelrug - in de andere richting niet goed aangegeven zou staan. Achteraf gezien hadden we ook prima de andere kant op kunnen lopen; de wandeling stond overal in beide richtingen goed aangegeven.

Het eerste deel liepen we door het bos; de bomen waren nu echt kaal. We wisten van de vorige keer dat er een bankje stond waar het pad het bos verlaat; dat leek ons een goed punt om even koffie te drinken.

Helaas bleek het bankje min of meer bezet, net als het pad.

startpunt van de wandeling

dit bankje hadden wij op het oog

Behalve runderen zagen we ook flink wat schapen. Deze liepen echter achter een hek.

als er één schaap over de dam is ...

Het was voortdurend klimmen en dalen; een goede oefening voor de komende wintersport.

De vorige keer nam ik bijna dezelfde foto; wel met mooier weer toen.

Daar waar we de vorige keer moesten omlopen konden we nu wel het pad volgen.

hier was in april nog een omleidingsroute

de fietsen konden hier weer gestald worden

Hierna volgde een flink stuk over het strand tot aan strandpaviljoen Parnassia. We hadden inmiddels onze meegebrachte boterhammen op, maar een soepje (voor mij) en een apfelstrudel (voor Martin) gingen er nog wel in.

We zagen een prachtig kunstwerk op het strand.

 

De zon was inmiddels wel tevoorschijn gekomen maar hij stond laag, het was dan ook de kortste dag van het jaar,

Vlak bij de vogelkijkhut zagen we een kolonie aalscholvers.

Op het laatste stuk richting het bezoekerscentrum werd het drukker op de paden. Het terras bij het bezoekerscentrum was vol; we besloten meteen door te lopen naar het station.

En zoals we inmiddels gewend zijn reed de trein net voor onze neus weg- dat betekende een half uur wachten.

Helaas ontdekten we na een paar kilometer dat Martin zijn Strava er na een paar meter mee was opgehouden; de rechte lijn in het begin was in werkelijkheid een stuk minder recht.