Open Monumentendag

Een tijd terug werd in het blad Beleef Zuid-Holland geschreven over de buitenplaats Berbice in Voorschoten. Een leuk verhaal, over de laatste bewoonster, mejuffrouw Begeer (ja, van Van Kempen en Begeer), die een tamelijk wild leven leidde totdat ze bij een skiongeluk haar been op drie plaatsen brak. Het kostte meer dan twee jaar voor ze weer kon lopen. Ze bracht toen haar tijd door op het landgoed en raakte daar zeer aan verknocht. Toen er planen bleken te zijn dat er een weg over het landgoed aangelegd zou worden heeft ze zich daar met hand en tand tegen verzet. Om de aanleg lastiger te maken legde ze een rozentuin aan. Mejuffrouw Begeer overleed in 2009 en ligt nu begraven op het landgoed. Als de weg er komt, dan over mijn lijk, zal ze gedacht hebben. In elk geval betekent het dat er vanwege de grafrechten nog tien jaar gewacht moet worden voor haar graf verwijderd kan worden.
Tijdens de Open Monumentdagen werd de tuin opengesteld voor het publiek, Het huis wordt gerenoveerd en kon niet van binnen worden bekeken, maar het was erg leuk om de tuinen te bekijken. De rozentuinen worden weer in oude glorie hersteld. Met eerst een bed vol Afrikaantjes, en dan het jaar erop de rozen er in.

In de tuin staan meerdere muren; die werden gebruikt om er leibomen neer te zetten'het fruit kon door de warmte van de muur beter rijpen. Op het moment wordt gewerkt aan het opknappen van een muur.
Naast het landgoed bevindt zich de oude zilverfabriek van Van Kempen en Begeer. Nu zit er een kantoor. Een klein deel was te bezichtigen. Een fraai pand, maar helaas was er van de oude fabriek niets te zien.

Op weg naar Voorschoten zien we opeens ook nog een gemaal dat opengesteld is; normaal gesproken nauwlijks zichtbaar vanaf het fietspad, en ook onbereikbaar, gelegen tussen het spoor en het water, maar nu was er een brug gelegd. Het gemaal is recentelijk opgeknapt en ziet er prachtig uit. Aan de buitenkant heeft iemand echter enthousiast de muur met graffiti versierd.

Zondag bezochten we kasteel Duivenvoorde. Een prachtig kasteel, met een inrichting die nog helemaal origineel is dankzij het feit dat het kasteel altijd in dezelfde handen is gebleven. Er is een mooie collectie boeken, en veel porselein. De mangelkamer op zolder is prachtig met de originele plavuizen en de latten waarn de lakens opgehangen werden om te drogen.

Werk

Ik ben inmiddels al een week aan het werk. Dat is natuurlijk wennen, maar eigenlijk is het wel heel gemakkelijk om weer in het werkritme te komen. Nu heb ik het geluk dat Martin 's morgens het ontbijt klaarmaakt, en vaak ook 's avonds kookt. Heerlijk!
Qua vervoer is het even zoeken. Op de fiets blijkt het goed te doen, maar met het OV ook. Dat is dus elke dag even naar buiten om te zien of het fietsweer is; met alle buien de laatste tijd moet je net het juiste moment grijpen. Gisteren moest al na 10 minuten fietsen de regenjas aan, maar tegen de tijd dat ik mij er in geworsteld had was het alweer droog.

De dreigende luchten zijn wel prachtig! En ook heerlijk om niet door de stad te fietsen, maar door het platteland. Vanmorgen een aalscholver op een lantaarnpaal gespot - gelukkig eens iets anders dan die eeuwige meeuwen - en verder is het genieten van het hoge water, de molens, en de dahlia's bij de boerderijen. Wel uitkijken voor de naaktslakken op het fietspad. :-(
Leerzaam ook, zo blijkt dat kalveren kunnen zwemmen. Deze boer had blijkbaar meer dan genoeg van alle bezorgde stadsmensen!

Weekendje Groningen

De tijd vliegt. Dat merk je dagelijks, maar vooral als er een uitnodiging voor een 35-jarig huwelijksfeest in je mailbox ligt terwijl het huwelijk zelf nog maar zo kort geleden lijkt.
Het huwelijk was in Groningen en na wat omzwervingen is het bruidspaar weer terug in Groningen dus het feest is ook daar.
Martin en ik boeken een nacht in het Martini-hotel en gaan met de trein, lekker relaxed, krantje erbij, boekje mee. Nu, voor de krant en het boek hebben we voldoende tijd gehad; we hebben ruim 2 uur vertraging.
Het feest begint om 5 uur, dat halen we gelukkig nog wel. Ik zie veel oude vrienden en vriendinnen, we krijgen lekker hapjes en drankjes, en een optreden van een strijkkwartet en zangkoor. Erg geslaagd allemaal!

Zondag een heerlijk ontbijt met veel keuze. Het hotel is oud, en ziet er beneden prachtig uit. Boven is het wat minder, de kamer is klein, maar de bedden zijn goed.

 

Op weg naar het station brengen we een bezoek aan het Groninger Museum. We wilden naar de Werkman-tentoonstelling maar bleven lang hangen bij Song Dong, prachtige werken waaronder foto's en video's.

Song Dong kalligafeerde met water op een steen: het belangrijkste was het kalligraferen, niet een blijvend resultaat. 

In het museum staan stenen opgesteld; iedereen kan hier zelf kalligrafern, of zoals Martin, gewoon zijn naam schrijven op een steen.

Met het toenemend ruimtegebrek werden de vroegere binnenplaatsen gebruikt om woningen in te bouwe, totdat alleen het allerbinnenste overbleef; de boom. Song Wong laat zien dat ook hier nog een woning omheen gebouwd kan worden. De boom groeit door een bed.

Er blijft maar weinig tijd over voor Werkman, maar wat we zien is erg mooi; zijn kleuren en gestileerde vormen zijn prachtig.

Rondje Groene Hart

Het is al even geleden dat we een wat langere tocht hebben gemaakt. Te veel wind, regen, geen tijd, ...
Maar vorige week logeerde Elizabeth hier en die wilde wel een dagje fietsen. Na veel gepuzzel, kaarten bestuderen, weerbericht bekijken (zuidoostenwind, wellicht een paar regendruppels in de middag) uiteindelijk de knoop doorgehakt en de trein genomen naar Gouda Goverwelle. Vandaar fietsten we via Haastrecht en Hekendorp naar Oudewater. Een prachtige rit langs het water met zo hier en daar ene mooie ophaalbrug. In Oudewater was het de hoogste tijd voor een kopje koffie. De broodjes lonkten ook wel maar we besloten dat te bewaren voor een volgende stop. Verder naar Woerden waar het vreselijk druk was in verband met de vakantieweek en waar we daarom snel doorheen reden. Bij Zegveld hadden we inmiddels aardig veel trek gekregen. Helaas geen lekkere broodjes of gezellige terrasjes. Elizabeth en ik namen een broodje vis bij de plaatselijke viskraam en Martin dook de Coop in voor een zak krentenbollen. De volgende keer toch iets beter timen; de Oudewaterse broodjes zagen er veel smakelijker uit.

Na de lunch reden we door naar de Nieuwkoopse plassen. Het pontje tussen Noorden en Hollandse Kade (het Zonneveer) staat al tijden op ons wensenlijstje, maar ook nu waren we weer te laat voor de afvaart uit Noorden en een uur te vroeg voor de afvaart vanuit de Meije.
Na nog een krentenbol genoten te hebben op een bankje aan het water richting Meije. Onderweg barstte er een flinke bui los; heel anders dan de verwachte druppels. Dat werd schuilen onder een treurwilg. Gelukkig duurde het niet al te lang.
Na Meije via Bodegraven naar de Reeuwijkse plassen. Het was er heerlijk rustig. Wat een schitterende route en wat een prachtige huizen staan daar. In Gouda stapten we weer op de trein. Met het stuk naar het station erbij hebben we 76 km gefietst.

UWV, gieters en fietsen

Nu ik een baan gevonden heb moet ik het wijzigingsformulier op de UWV-site invullen.
Dat begint vrij gemakkelijk totdat ik aan moet geven wat ik ga doen. De lijst waaruit ik kan kiezen is nogal curieus:

Ik heb mijn toevlucht moeten nemen tot "anders". Er zal wel een reden zijn voor bovenstaande opsomming, maar ik kan het zo snel niet bedenken.

Een tijdje terug hebben we de Flying Tigers ontdekt. Nu onze gieter niet tegen water bestand bleek en ging roesten moest er een nieuwe komen. Dat leek me wel iets voor de Flying Tigers. Helaas vonden we daar geen gieter maar ik kon dit schattige kleine vergietje niet laten staan. Ideaal voor het schoonmaken van fruit!

Vanochtend zijn we naar Zoetermeer gefietst. Ik was benieuwd hoe lang ik er over zo doen om naar mijn werk te fietsen. We hadden een beetje tegenwind en deden er 40 minuten over. Terug gingen we langs Intratuin om daar naar gieters te kijken maar de doorzichtige modellen die daar stonden konden ons niet bekoren. Het was een mooi fietstochtje; de bermen waren weer geel, net als in het voorjaar. Ik moet bekennen dat ik niet weet wat voor bloemen het zijn.

Zomer

Na een hele maand vakantie (ja, dat mag van het UWV, meer dan 20 dagen, maar je bent wel je uitkering kwijt over de extra dagen) was er een hoop werk aan de winkel. De tuin had veel aandacht nodig, net als Judith die twee dagen na onze thuiskomst voor een half jaar naar Berlijn ging vertrekken en haar kamer moest ontruimen. Dat laatste ging met hulp van moeders en dat viel niet mee want er heerste een heuse hittegolf.

Begin juli maakten we met Marijke een tocht met de Spido door de Rotterdamse haven. Het was heerlijk weer en we genoten van de boottocht en daarna van een heerlijke lunch bij Bagel Bakery.

Half juli kwam Greetje op bezoek. Dat was weliswaar gepland - ze ging fietsen en zou hier in de buurt komen - maar de manier waarop ging toch wat anders dan gepland. Haar rondje IJsselmeer met haar nicht viel al op de eerste dag in het water door een aanrijding met een paaltje wat resulteerde in een gebroken middenvoetsbeentje. Na een ruime week logeren bij de nicht hebben wij de mantelzorg overgenomen en heeft ze hier een ruime week gelogeerd. Gelukkig inmiddels met loopgips waardoor ook fietsen weer mogelijk was.
We hebben een bezoek gebracht aan de tentoonstelling over de Haagse meesters in het Gemeentemuseum en onderweg de beelden op het Lange Voorhout bekeken.

In Borgloon zagen we vorig jaar ook al een beeld van uitgerekte letters, die alleen vanaf de juiste hoek een woord (landschap) opleveren.
Verder veel in de tuin gezeten hoewel het weer in het begin erg slecht was. We kregen zelfs te maken met een heuse en zeldzame zomerstorm die maar liefst 7 bomen in onze straat deed omwaaien.

 

Tijdens de vakantie kreeg ik een vacature van het UWV doorgespeeld - een zeldzame gebeurtenis. Vanuit San Francisco een mailtje gestuurd met een ultra-korte motivatie plus CV. Half juni ontving ik een uitnodiging voor een gesprek. Dat verliep bijzonder prettig en een paar dagen later volgde een tweede gesprek. En ja! Aangenomen! Het is een tijdelijk functie als projectcontroller. In eerste instantie 7 maanden, hopelijk uiteindelijk voor de hele duur van het project (ca 1,5 jaar). Spannend en heerlijk om weer iets te doen!

Ik begin 1 september. Dus nu heb ik nog even echt vakantie. Dat betekent nog een maand lekker genieten. En in de tuin aan het werk. Bij de oprit is het muurtje dat onze oprit scheidde van die van de buurvrouw eindelijk weggehaald; het was al jaren geleden verzakt. Het viel niet mee om te bedenken wat er voor terug moest komen. Na vele wandelingen door de buurt om inspiratie op te doen en vele bezoeken aan tuincentra kwamen we niet verder dan hortensia's.

Koffiezetapparaat

Verandering is goed. Het houdt je scherp. Ook bewegen is goed, en als je beweging en variatie combineert zul je helemaal lang fit blijven, zowel geestelijk als lichamelijk. Dus we fietsen en wandelen veel, en proberen regelmatig nieuwe routes uit. Vooral Martin is daar goed in. Die slaat nogal eens onbekende wegen in, waarvan ik meestal roep dat ze nergens toe leiden. Vaak blijkt dat ook het geval.
Toch sluipt er ook veel sleur in ons leven; de verdeling van de huishoudelijke taken, de dagelijkse sollicitatieactiviteiten, studio sport op zondag en het kopje koffie 's morgens en na het avondeten. En die koffie wordt al jaren op dezelfde manier gezet; nieuwigheden als Senseo's en espresso-apparaten zijn aan ons voorbijgegaan. Te duur, te veel ruimte, niet nodig, etc.
Totdat er op een dag een kleine ramp gebeurt; halverwege het zetten houdt het koffiezetapparaat er mee op. Er wordt water opgezet en het laatste deel wordt met de hand opgeschonken. Wat nog niet meevalt met een filter met druppelstop; als je niet het palletje van het filter indrukt loopt het water niet door. Uitermate handig als je het nog volle filter opzij draait en geen lekkage wilt, maar niet handig als je zelf water opschenkt. Op deze manier koffiezetten houden we dan ook niet lang vol. Wat nu? Iets nieuws? Hoe goed ook voor onze hersenen; we houden het toch weer bij het oude vertrouwde en kopen een vrijwel identiek apparaat. Het enige nieuwe is de beveiliging: na 40 minuten schakelt het apparaat automatisch uit. Niet gek want nu hoef je niet meer halverwege terug te rijden als je je op weg naar Frankrijk afvraagt of je de koffie niet aan hebt laten staan.
Wel geven we de nieuwe machine een andere plek op het aanrecht; toen de oude weg was leek het aanrecht veel mooier, dus die kant houden we nu vrij. En die nieuwe plek is elke dag toch weer een beetje wennen; zo zie je dat je veel op de automatische piloot doet, mindfulness is bij ons nog ver te zoeken.
Na een paar keer koffiezetten met het nieuwe apparaat hebben we ook het nadeel van de automatische uitschakeling ontdekt: je moet niet te lang wachten met je tweede kopje, anders is het apparaat al uit en de koffie koud. Ook dit is een kleine revolutie in ons leven en ook een stap naar meer bewustzijn; koffie zetten en meteen inschenken, in plaats van eerst weer andere dingen doen.
Het oude apparaat hebben we ingeleverd bij ons afvalbedrijf. Omdat de garage uitgemest is moesten we daar toch naar toe, de timing kon niet beter. Bij de bak van huishoudelijk afval stond al een koffiezetapparaat: van hetzelfde merk als die van ons.

Wat een ruimte op het aanrecht!