Rothko

Vandaag een nieuwe poging (zie vorige vericht). Dit keer zijn we vroeger en dat scheelt inderdaad. Iets voor tienen - zijn ze stiekem eerder opengegaan? - staan we binnen, er is nauwelijks een rij.
En dan Rothko. Ik neem een audiotour. In zaal 12 wordt er iets verteld over werk nr 10. Daar sta ik voor. Het verhaal klopt aardig met het schilderij. Pas als verwezen wordt naar het werk ernaast realiseer ik mij dat het in de audiotour over een andere nr 10 gaat (Rothko gaf meerdere werken hetzelfde nummer als titel en vaak ook helemaal geen titel).
Zo was het dus. Is het omdat het toch al redelijk druk is en we niet de kans krijgen om in een schilderij gezogen te worden? Of omdat we niet op 50 cm afstand mogen staan (de aanbevolen afstand volgens Rothko)? In elk geval spreekt het ons niet bijzonder aan. Vermoedelijk ligt het aan ons. Een dame zit op de vloer voor een van de nagenoeg zwarte schilderijen, nog net niet aan het huilen. We wachter er niet op.

Verrassend vind ik zijn meer figuratieve werken zoals Underground Fantasy.

Aardig is de Eline Veere-Mr Darcy tentoonstelling. Veel 19e eeuwse japons, filmpjes met Colin Firth als Mr Darcy.

Museumbezoek

Het was er nog steeds niet van gekomen, een bezoek aan Rothko-tentoonstelling in het Gemeentemuseum. Vriendin Petra kan niet wachten tot het afgelopen is zodat ze weer gratis naar binnen kan met haar Museunmjaarkaart (een aparte ingang voor tentoonstellingen zou fijn zijn voor museumkaarthouders), maar voor ons gaat het nu opeens erg snel.
Het weer lijkt goed vanmorgen dus stappen we op de fiets richting Gemeentemuseum. Onderweg moeten we een paar keer schuilen; ondanks de blauw-witte lucht valt er toch een bui. En dan nog een. En nog een. We fietsen van schuilplaats naar schuilplaats. Dat valt tegen. Maar goed, we zijn straks even onder de pannen en vanmiddag zou het opklaren.
Als we er - toch nog redelijk toonbaar - aankomen zien we een enorme rij.

Ai, daar hadden we niet op gerekend. Allemaal last minute Rothko-gangers? Hoe kan dit, op een doordeweekse ochtend? We besluiten niet in de rij te gaan staan; we gaan het morgenochtend wel opnieuw proberen, en dan wat vroeger. Martin wil nog naar het Mauritshuis, dus besluiten we dat dan maar te gaan doen.
Als we daar echter - bijna droog deze keer - aankomen blijkt ook daar een enorme rij te staan. De Frick Collection zal hier de boosdoener zijn. We geven het op. De regen heeft het helaas niet opgegeven dus we besluiten nog maar niet terug te fietsen. Martin heeft de nieuwe Paagman aan de Lange Poten nog niet gezien, dus eerst gaan we daar wat opwarmen en rondkijken. Ik was twee weken geleden met Petra naar de opening geweest. bijzonder geslaagd, met een toesprak van burgemeester Van Aartsen, en lekker hapjes en drankjes.

Nu kan ik de winkel beter zien. Het is mooi, maar wat jammer toch dat er zoveel boeken verdwenen zijn met de verhuizing. Ik denk dat je als boekhandel alleen maar bestaansrecht kunt hebben als je heel veel boeken hebt. In de winkel wil je immers de boeken zien en inkijken. Nu we toch bezig zijn lopen we ook nog even langs Van Stockum die nu op het Spui zit. Heel anders ingericht, met een kale vloer en simpele rekken. Toch spreekt dit me meer aan dan Paagman. Hier staan de boeken  meer op de voorgrond.
Was het niet veel beter geweest om samen een grote winkel te beginnen?

Sneeuw!

Toch nog vrij onverwacht nog sneeuw dit jaar. Veel viel er bij ons niet en wat er viel was in eerste instantie een miezerige, natte sneeuw, die niet bleef liggen. Maar van zaterdag op zondag kwam er blijkbaar nog iets bij. Zondag was het schitterend weer en het zag er zo hier en daar best wel wit uit. De straat bij ons was schoon maar toen we gingen fietsen bleek toch dat dat niet overal meeviel. De natte sneeuw van de vorige dag was opgevroren en vooral de hard geworden sporen maakten het fietsen zo hier en daar bijna onmogelijk. We hadden bedacht om naar de Horsten te gaan en ondanks de gladde wegen was het was goed dat we dat op de fiets deden want we zagen meerdere auto's vergeefs naar een parkeerplaats zoeken.

Het bleef de hele dag vriezen en uit de zon was het behoorlijk fris. Maar wat was het prachtig! Het was dan ook erg druk, zelfs voor een zondag.

Dagje Amsterdam

Martin had gisteren een borrel in Amsterdam. Een goede aanleiding om eens naar het Rijksmuseum te gaan. We liepen er van Centraal naar toe, met wat toeristische routes en winkelbezoekjes onderweg.

 Bij boekhandel Scheltema verbazen we ons over de schrijfwijze van etages.

We hebben niet veel tijd in het Rijksmuseum, maar met een museumjaarkaart is ook een kort bezoek aantrekkelijk. We gaan onder meer naar de Nachtwacht - waar het lang niet zo druk is als we gevreesd hadden. Heel leuk om de kleine kopie te zien waarop nog de later weggesneden delen te zien zijn. Toch bijzonder hoe nonchalant men vroeger met kunstwerken omging. Past het niet in deze zaal? O, dan snijden we er wel een stuk af. En die lappen gooien we gewoon weg!
We bezoeken ook een deel van de fototentoonstelling en genieten op weg naar de uitgang van de prachtig bewegende lampen.

Er wordt volop geschaatst bij de ijsbaan op het plein. Een foto door de foto:

Als Martin is uitgeborreld proberen we wat verlichte objecten van de Illuminade te vinden, de tentoonstelling van lichtkunstobjecten. We zien er - wegens trek en vermoeide voeten - maar een paar, maar eigenlijk zouden we nog eens moeten gaan om alles te zien.

Ook de bruggen en huizen zijn prachtig, maar wel lastig om op de foto te zetten zonder statief.

We eten bij een Mexicaan, en pakken dan de metro naar het station. De trein vertrekt niet op het geplande tijdstip. We worden keurig op de hoogte gehouden van de reden van de vertraging; er is geen machinist. Deze wordt gezocht. Na 10 minuten horen we dat de machinist gevonden is en dat hij over 5 minuten aanwezig zal zijn.

Bezuinigingen in de zorg

Gisteren stond er een verhaal in de krant over licht dementerenden die vanuit een verpleeghuis naar een eigen woning verhuisden. Door mensen meer regie over hun eigen leven te geven verbetert hun toestand aanmerkelijk. En zonder 24-uurszorg kan er behoorlijk bespaard worden op de zorgkosten.

Klinkt mooi. Er werd een dame geïnterviewd die heel gelukkig was met de nieuwe situatie.
Maar als je goed nadenkt is het toch wel een beetje een vreemd bericht. Als deze licht dementerenden zelfstandig kunnen wonen, waarom zaten ze dan in een verpleeghuis? Met 24 uur per dag zorg? Is die zorg nu helemaal niet meer nodig? Kunnen ze nu opeens hun eigen boodschappen doen en hun eigen eten koken? Er is nog wel een paar uur per dag hulp aanwezig en ze hebben de mogelijkheid om via een bel hulp in te roepen, maar weten ze dat nog? De dame uit het interview werd meerdere keren blij om te zien dat er een balkon bij de kamer hoorde.

Het is niet alleen bezuiniging; de woningen kosten geld. Maar dat is blijkbaar een ander potje dan het potje waar de dagelijkse zorg uit betaald wordt.
Het bevestigt wel weer het beeld dat veel zorginstellingen voldoende financiële reserves hebben.

Strand en duinen

Martin heeft er een beetje genoeg van, van dat mooie weer. Want mooi weer betekent fietsen of wandelen. Of allebei. Maar wat is het heerlijk, om op een rustige maandag langs het strand te wandelen en via de duinen weer terug. We hebben er 26 fietskilometers opzitten, en 3 wandel-uren.

Er waren veel meeuwen op het strand. En kwallen. En veel blauw afval.

 

 

 

 

Tussen de meeuwen liepen twee kleine vogels als een gek heen en weer. Achter de golven aan en weer terug. Hun pootjes waren niet te volgen, zo snel liepen ze. Te snel om op de foto te kunnen zetten. Gelukkig stond er een eindje verderop een groepje stil. Even uitrusten van al het heen en weer rennen. Even googelen leerde dat het strandlopers zijn, en wel drieteenstrandlopers.

 

We gaan vlak voor de Wassenaarse Slag de duinen in, een mooi stukje tussen het fietspad en het strand - waar we een paar wilde paarden zien - totdat we uitkomen op het pad langs het fietspad. Vlak voor de afslag naar boerderij Meijendel gaat het pad weer richting zee; door een gebied met Konikspaarden en Galloway runderen.

Zandmotor

Afgelopen zaterdag stond er een artikel in de krant over de zandmotor. Een kunstmatig aangelegde zandplaat voor de kust onder Kijkduin. Het is de bedoeling dat dit zand de afslag van de duinen gaat tegenhouden. Er worden allerlei metingen verricht; wat is de invloed op de duinen, op de stroming etc.  Er ontstaan al kleine duinen en de vorm van de plaat is al behoorlijk veranderd in de 2 jaar dat het er nu ligt.
We waren er wel eens langsgefietst maar hadden de plaat nog nooit van dichtbij bekeken. Met het mooie weer van vandaag een leuke bestemming.
Op foto's en ook er langs fietsend lijkt het niet zo groot, maar eenmaal op de zandmotor bleek het veel groter te zijn dan we verwacht hadden. Wij hebben een rondje gelopen aan de zuidkant, bij de toren en dat kostte al een uur.
Hoek van Holland lijkt erg dichtbij te liggen, de rokende schoorstenen met de dreigende lucht erboven zien er mooi uit.

Wikipedia:
Zandmotor is de benaming voor een experiment in het kader van dynamisch kustbeheer. Het is een strandhaak of haakwal; een voor de kust van Zuid-Holland aangelegde kunstmatige zandbank in de vorm van een schiereiland.